schermafbeelding-2016-10-20-om-11-34-28

Prijs de dag voordat de avond valt

Prijs de dag voordat de avond valt verschijnt eind oktober. Lees een voorpublicatie in De Gids, o.a als bijlage bij De Groene Amsterdammer van deze week. Abonneren op de Gids kan hier https://www.de-gids.nl/abonneren/ en direct lezen via https://blendle.com/issue/degids/bnl-degids-20161020    

13522920_485224155019487_1569327184433981673_o

alles zwart – afstudeervoorstelling amsterdamse toneel en kleinkunst academie

fragment: ik ben tot hier gekomen in onze geschiedenis ik heb angsten verstopt alsof het lijken waren afgehouwen ledematen terugduwend de openspringende kofferbakken in van mijn gedachten uit de mond geslagen tanden verscholen onder mijn voetzolen ik heb meegepraat in veel te eenvoudige woorden over veel te onoverzichtelijke zaken ik ben de voorzichtige jaja de…

schermafbeelding-2016-10-19-om-14-09-37

Waar het licht

Theatermaker juni 2016 Feuilleton Een tijdje geleden kwam er hier een energieke figuur met blonde krullen in een donkerblauw kreukelig pak binnen. Onder haar ene arm een koker waar een rol papier uitstak en in de hand hield ze een iPad. Over haar schouder een aktetas. Ze legde alles op de tafel voor me en…

schermafbeelding-2016-10-19-om-14-22-57

Voorbij aan goed en kwaad

  In het scabreuze toneelstuk Lulu van Frank Wedekind, dat tussen 1890 en 1895 is ontstaan en dat de kachel aanmaakt met de Victoriaanse (en dus al enige tijd overleefde) idee dat seks iets smerigs zou zijn, werd in de loop van de tijd veel geschrapt door censoren met een antipornografische witkwast. In 1988 greep…

schermafbeelding-2016-10-19-om-14-01-58

Een grote wond

Theatermaker Maart 2016 Feuilleton Het meisje van de kassa is er al weken mee bezig. De verzameling krantenknipsels naast de deur van de kleedkamer groeit als een pusgezwel. Nu net hing ze de volgende erbij. Op deze is een duinachtig gebied te zien, er zijn toefjes helmgras ingetekend. Het lijken net bleke stekelvarkentjes. Eronder staat:…

schermafbeelding-2016-10-19-om-20-32-04

Onbegrijpelijk glas

Een vrouw raakt afgesloten van de wereld en heeft deze plots voor haar alleen. Ook in de toneelbewerking van De wand door Ulrike Quade Company is daar geen ontkomen aan. door Roos van der Lint Op komt een stoere vrouw. Ze heeft haar haar slordig opgestoken, kijkt recht de zaal in en draagt een dier…

980772_10208917683645302_4675265827325382817_o

Vrijgevochten, wellustige Lulu is niet te vangen

Theater Lulu Toneelgroep Oostpool JOUKJE AKVELD Openingsscène: vijf mannen en een vrouw zitten op twee bankjes als zíj tussen hen door schrijdt – Lulu, ongrijpbare schoonheid, brandpunt van hun verlangen. In Frank Wedekinds opruiende, want als onzedig bestempelde toneelstuk uit 1894 is het titelpersonage een jeugdige femme fatale, even sensueel als destructief. Bij Oostpoolregisseur Marcus…

schermafbeelding-2016-10-21-om-13-12-59

de Nieuwe Toneelbibliotheek

De tekst van de voorstelling De Wand, gebaseerd op de roman De Wand van Marlen Haushofer is te bestellen bij de Nieuwe Toneelbibliotheek http://www.denieuwetoneelbibliotheek.nl/books/search?q=de+wand    

schermafbeelding-2016-10-19-om-11-09-24

Apocalyptische visioenen achter glazen wand

  Door Kester Freriks gepubliceerd 8 februari 2016 In het beeldende voorwerpen- en poppentheater van Ulrike Quade Company is taal niet altijd het belangrijkste, ditmaal wel. De voorstelling De wand, geïnspireerd door de roman Die Wand (1963) van de Oostenrijkse schrijfster Marlen Haushofer, speelt taal een beslissende rol. Een vrouw is in het ongenaakbare Alpenlandschap…

schermafbeelding-2016-10-19-om-13-35-19

Smekende vrouwen

Theatermaker februari 2016 Feuilleton Het is nogal een risico, zo’n lichaam. Zoveel begrijp ik wel. Het vraagt om aandacht op zeer onhandige momenten. Ik zie acteurs hier beneden verwoed masseren, kneden, met van pijn vertrokken gezichten zichzelf vastpakken. Blauw, zwart, paars en geel soms hun huid. Ik zie ze in de weer met hun keel.…

schermafbeelding-2016-10-21-om-12-16-22

beschouwing Kira Wuck’s Noodlanding

Kira Wuck debuteerde in 2013 met de poëziebundel Finse Meisjes , een boek dat lang opengeslagen op mijn bureau bleef liggen. De gedichten erin waren van de vervreemdende soort en in boude taal neergeschreven: Wuck heeft een stoere, klare pen. Als een glaasje wodka uit de vriezer. In de gedichten werd verslag gedaan van samenleven.…

de vermeende botten van Richard III

Now is the winter of our discontent

Theatermaker december 2015 Feuilleton Ik leerde: iets willen is dramatisch. Het verwezenlijken van het gewilde kan op ontelbare verschillende manieren lukken of mislukken. Nu is het Richard III, in de grote zaal, die iets wil. Sinds ik aan deze wand hang, leeg en open, koud en gewillig, heb ik Richard op zijn minst al vijfhonderd…

schermafbeelding-2016-10-20-om-12-48-15

De liegend konijn debuutprijs

De Debuutprijs Het Liegend Konijn draagt de naam van het enige tijdschrift in ons taalgebied dat uitsluitend ‘uit het nest geroofde’, nieuwe Nederlandstalige poëzie publiceert. deBuren is een evidente partner in dit project omdat het de culturele samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen wil bevestigen en versterken. Met deze prijs wil deBuren bijdragen tot de verspreiding…

schermafbeelding-2016-11-16-om-14-38-38

bij Angels in America van Toneelgroep Oostpool

Is dit je stilte Men moet geduld hebben voor onopgeloste zaken in ons hart en proberen de vragen zelf te koesteren als gesloten kamers en als boeken, die in een zeer vreemde taal geschreven zijn. Als je de vragen leeft, leef je misschien langzaam maar zeker zonder het te merken op een goede dag het…

schermafbeelding-2016-10-19-om-13-43-13

De bereidheid is alles

Theatermaker oktober 2015 Feuilleton Ik houd het meest van een collectief. Hoe meer, hoe beter. Ik zie ook altijd naar ze uit. Naar mensen, bedoel ik. Als de ruimte hier leeg blijft, blijf ík leeg. Hun verschijnen vult me, geeft me bestaansrecht. Zij bestaan, dus is er drama. Ik ben slechts het spiegelende oppervlak. De…

Schermafbeelding 2015-06-22 om 10.30.52

Party monster Toneelgroep Oostpool Parade 2015

fragment: ik ga al ik doe het al ik vertel het al dan kan ik het beter zelf doen ja ik was er tenminste bij -of nou ja leuk leuke hallucinatie dit allemaal want het gaat over mij -ja toch -nou dat belooft wat laten we deze docu dan the rise and rise of moimoimoi noemen…

schermafbeelding-2016-11-16-om-14-49-57

bij Tramlijn Begeerte door Toneelgroep Oostpool

| Tovenarij De premiere van Tramlijn Begeerte in de Arnhemse Schouwburg. Het weergaloze verhaal, dat vanaf de eerste woorden als een losgebroken en tegelijk angstig beheerst dier op je af komt stormen, komt tot zijn schrijnende climax. ‘Help-haar!’ Wil ik roepen vanaf rij 9 ergens middenin, – ‘Waarom-helpt-niemand-haar!’ Maar het laatste woord is gesproken. Donkerslag.…

beeld jerome schlomoff

nieuw gezicht – volkskrant

Wetenschappers, debutanten, prijswinnaars, vers gepromoveerden die we in de gaten moeten houden. Deze week: Hannah van Wieringen ( 1982) kreeg een prijs voor haar prozadebuut De kermis van Gravezuid. Gefeliciteerd. Dank. Ik ben er heel blij mee. Nu kan ik eindelijk een bureaustoel kopen. Waar ligt Gravezuid? Gravezuid ligt in Noord-Holland, op de grens van…

de morgen – Academica Literatuurprijs

Hannah van Wieringen sleept met haar eerste roman ‘De Kermis van Gravezuid’ de Academica Literatuurprijs 2014 in de wacht, zo maakte de organisatie gisteren bekend. De Academica Literatuurprijs is de belangrijkste literaire debuutprijs van de lage landen. Weinig Belgen, veel vrouwen ‘De kermis van Gravezuid’ (Uitgeverij De Harmonie) haalde het in een finale fase van deze 19e editie van de Academica prijs van Ineke Riem’s ‘Zeven pogingen om een geliefde te wekken’ (De Arbeiderspers) en van Naomi Rebekka Boekwijt’s ‘Pels’ (De Arbeiderspers). Aan de prijs hangt, naast een bronzen award en instant naam en faam in de literaire wereld, ook…

over hier kijken we naar

jury buddingh’ prijs hier kijken we naar van Hannah van Wieringen is een opvallend debuut, en dat niet alleen door de mooie vormgeving ervan. Van Wieringen noemt zichzelf  een ‘stotterkaravaan’, bij momenten klinkt ze jachtig of lijkt ze te stamelen, maar met een onmiskenbaar eigen stem ‘kauwt ze zichzelf halsstarrig richting verlichting’.   ik draafde waar de oever laag was door het water  hoog op mijn rug droeg ik een zanger en hij zong   In haar interpunctieloze gedichten schuwt Van Wieringen de overdaad niet, een overdaad die wonderwel is afgestemd op haar thematiek, de zich monter een weg banende…

de morgen – vrouwelijk geweld bestormt het podium

In haar debuut bundel hier kijken we naar zet de Nederlandse Hannah van Wieringen sterk in op observatie en roept datgene op wat onder het oppervlak blijft en voor spanning zorgt, zoals in de scene op het strand in ‚wat beweegt er’: ‚iemand voelde een gladde hand van een gladde hand wegglijden / als twee uiteenwijkende radslagen langs een vloedlijn / als twee uiteendravende paarden // stonden twee mensen los in het decor / zochten naar gebaren om elkaar te vragen / beweegt er nu iets in het water / twee mensen wezen ze keken ernaar’. Van Wieringen kijkt desondanks…

voordracht poetry international

de poeziekrant – de grote orfische adem

Mensen, wat een debuut. Wat een prachtig doordravende poëzie. Wat een helderheid en een verbeelding, grijpgrage regels, die weten wat ze willen en dat krijgen ook. Ik heb het over Hier kijken we naar – het poëziedebuut van Hannah van Wieringen. Waar te beginnen? Bij de Hollandse eenden die plotseling opvliegen ‘schouder over schouder als…

de groene amsterdammer – geliefden in een havenstad

Is één werkelijkheid niet genoeg? Is het echt nodig er nog één naast te zetten in de vorm van afbeeldingen? Blijkbaar wel. Reeds lang voordat de mens besloot een sedentair leven te gaan leiden en de aarde te ontginnen, maakte hij tekeningen, en al veel eerder was hij begonnen de wereld weer te geven in woorden. Op de oudste rotstekeningen zien we meteen waarom hij dat deed: de dieren waarop hij jaagde moesten worden gefixeerd, zodat ze hanteerbaar werden. Wie iets uitbeeldt, wil het weerbarstige manipuleren. Aristoteles stelde al dat de drang tot mimesis ons in het bloed zit, zelfs…

trouw – we zijn een daverende kudde

Hannah van Wieringen schrijft ruige, sexy poëzie. Debuteren is zoiets als voor het eerst met je baby naar buiten gaan. Nieuwsgierig steken de buren het hoofd in de kinderwagen, werpen een blik op het nieuwe leven. Wat zullen ze zeggen? Hannah van Wieringen debuteerde al eens als verhalenschrijfster. Succesvol. Eerder dit jaar verscheen haar poëziedebuut ‘Hier kijken we naar’. En dat hoort volgens de jury van de C. Buddingh’-prijs tot de vier beste jonge bundels van het afgelopen jaar. De jury prees Van Wieringens gedichten om hun durf en de ‘flinke dosis energie’ die ze bezitten. Dat laatste is zonder meer…

vormgeving: esther noyons

tzum – ‘we vergaven onszelf onze sekses en wisselden deze om’

Toeval of niet, in mijn vorige recensie besprak ik de bloemlezing van Eva Gerlach, Opzij van het kijken en de titel van de debuutbundel van Hannah van Wieringen, genomineerd voor de C. Buddhing’-prijs 2014, is Hier kijken we naar. Kijken naar iets en daar dan ook weer aan voorbij en onder, als dichter heb je er heel wat mee te…

liter – wat we zien en niet kunnen zien

Dit neem ik waar: een debuutbundel met een prachtig omslagbeeld: een mooie combinatie van contrasterende kleuren en een intrigerende afbeelding. Hannah van Wieringen (1982), beter bekend als toneelschrijfster, vertrouwde mij toe dat zij en vormgeefster Esther Noyons de afbeelding erop (een foto van Harold Strak) ‘de mot’ noemen. Het insect lijkt door een microscoop bekeken. Wat ik verder waarneem, wat belangrijker is om te melden, is dat de verzameling gedichten hoge verwachtingen wekt. Hier kijken we naar. We kijken naar een transparante mot. Een klein bestaan, maar uitvergroot tot een formaat waarin je de lijnen in de vleugels kunt zien,…

de standaard – treurnis op de kermis

Hannah van Wieringens debuutroman De kermis van Gravezuid staat op de longlist van de Gouden Boekenuil. Meteen een erkenning die het suggestieve boek verdient. De auteur: een Nederlandse debu­tante met pers­ en theaterervaring die met haar eerste roman de long­list van de Gouden Boekenuil haalt. Het boek: zoomt in op de persona­ges op een dorpskermis, houdt het midden tussen een roman en een verhalenbundel. ONS OORDEEL: veelbelovend origineel Gravezuid, een fictief Nederlands dorp, maakt zich op voor de jaarlijkse kermis. Het wordt naar goede ge­woonte een volksfeest met een fol­kloristisch partijtje katknuppe­len, een playbackshow en veel drank. Hannah van Wieringen…

leestip – opzij

Een kunstenaar die zijn einde tegemoet peddelt, een meisje dat droomt van een groots en meeslepend leven, de patatbakker van de kermis die zich na een bovennatuurlijke ervaring in een parallel universum waant; twee echtelieden in een slecht huwelijk dat heel even lijkt op te flikkeren; een jongen die niet goed raad weet met zijn ontluikende homoseksualiteit. In De kermis van Gravezuid schetst Hannah van Wieringen in amper honderd bladzijden de angsten, dromen, jaloezie en blijdschap van een heel dorp – al is het een onooglijk kleine gemeenschap in de kop van Noord-Holland. Met het oog van een cameravrouw en…

beeld mike roelofs

de volkskrant – de boekenkast van

Toneelschrijfster Hannah van Wieringen debuteerde eind vorig jaar met de verhalenbundel De kermis van Gravezuid. ‘Een boekenkast is een schatkist én ballast.’ ‘Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een iPad. Ha, dacht ik, eindelijk kunnen de boeken eruit, vanaf nu alles op die iPad. Een boekenkast is een kamervullende verzameling stemmen en meningen. Het…

beeld marijke van warmerdam

nrc – vette oranje lippen als geile goudvissen

De kermis van Gravezuid, het prozadebuut van toneelschrijver en journalist Hannah van Wieringen, is gesitueerd in een sfeer van toenemend feestgedruis. In een kleine plaats in Noord-Holland dobberen dorpsbewoners rond in hun kalme leven, terwijl op de achtergrond de knarsende wagens van een kermis al bijna hoorbaar zijn. Deze kermis op komst, die het dorp…

beeld marijke van warmerdam

de volkskrant – moeizaam op gang komend debuut

Het prozadebuut van Hannah van Wieringen (1982), een boekje van net iets meer dan honderd bladzijden, komt moeizaam op gang. Daarnaast is van Wieringen dol op bijvoeglijke naamwoorden, waardoor de lezer zich vooral aan het begin door een woud aan extra’s moet wurmen. ‘Knokige knieën’, ‘het bonkige ding’, ‘Het openklappende deurtje maakte een plastic speelgoedgeluid’…

herhaalde beelden- vrij nederland

De verhalen in Hannah van Wieringens prozadebuut spelen zich af in de Noord-Hollandse plattelandsgemeente Gravezuid, waar kermis komt. Het is de motor die de mensen in dit verstilde plaatste in gang zet: ze duiken op gevaarlijke plaatsen naar verborgen schatten, gaan ervandoor in een kano, rijden zich te pletter of verhangen hun vrouw. Het is niet zozeer dat ze uit hun evenwicht raken, maar ze komen uit hun ruststand en lijken tot een hoger inzicht te komen. Alsof ze menen ‚iets te moeten veranderen in hoe de dingen zich aan ons voordoen.’ Als ze iets moois willen maken van iets…

noord hollands dagblad – elk woord op de juiste plek

Korte momentopnamen zijn het, kleine impressies uit een aantal mensenlevens, het debuut van Hannah van Wieringen ( 1982, Haarlem). Verhalen over mensen in het fictieve dorp Gravezuid, ergens in de polder in Noord-Holland, met elkaar verbonden door die plek en door de dag waarop ze zich afspelen, tijdens het kermisweekend. Van Wieringen, die eerder theaterteksten schreef, toont zich een meesterlijk evenwichtskunstenaar op het slappe koord van de taal. Trefzeker, met ogenschijnlijke eenvoud, maar elk woord op de juiste plek, weet zij telkens haast filmische beelden op te roepen. Ze schrijft over de oude kroegbaas en zijn vrouw, over de kunstenaar…

beeld marijke van warmerdam

de groene amsterdammer – marja pruis leest

Debutante Hannah van Wieringen schreef met De kermis van Gravezuid verhalen die zich bij elkaar aandienen als een roman. Niet als een mozaïekroman, waarin uiteindelijk de lijnen en/of de personages met elkaar verbonden worden, maar eerder als een kralenketting, iets als Dylan Thomas’ Under Milk Wood. Ik kom niet toevallig met deze vergelijking aanzetten, want…

scenefoto2

elle – (in) koud water

Toneelgroep Oostpool neemt een duik in het diepe en gaat op tournee met de voorstelling (in) Koud Water, een toneelbewerking van Michael Cunninghams roman Huis aan het einde van de wereld.  In thuisbasis Arnhem draaide de voorstelling afgelopen voorjaar al met veel succes. En dat biedt de toneelgroep nu de mogelijkheid het ganse land af…

Scenefoto_in_Koud_Water_05_Fotografie_Sanne_Peper

de volkskrant – (in) koud water

Toneelgroep Oostpool presenteert het generatiedrama (in) Koud Water als zomaar een tussendoortje, maar heeft hiermee wel een bijzonder sfeervolle en goed gespeelde voorstelling in huis. Leuke acteurs, een helder verhaal, populaire muziekjes, hier en daar een rafelig randje, meer kan men zich eigenlijk niet wensen voor een goede toneelavond. Wie het wil zien, spoedt zich voor 1…

scene foto in koud water

nrc – (in) koud water

„Mamma wil je een hijs?” vraagt Jonathan aan zijn moeder. De jongen rookt een joint op zijn kamer met zijn vriendje Bobby en voelt zich niet betrapt als zijn moeder binnenkomt. Het is Cleveland, eind jaren zeventig. Bobby is de aantrekkelijke, mysterieuze jongen die binnendringt in het gezin van Jonathan. Moeder heeft een ongelukkig huwelijk…

Er moet licht zijnOostpool

corpus kunstkritiek – er moet licht zijn

Dat woorden niet toereikend zijn, wisten we al. Dat is ons inmiddels door allerlei filosofen, schrijvers en theatermakers wel ingepeperd. Maar is er ook een moment aan te geven wanneer dat besef intreedt? Wanneer kom je erachter dat je leven, je gevoelens, je relaties met anderen eigenlijk niet te verwoorden zijn? Dat kritieke omslagpunt is…

TGO_A2 Er moet licht zijn voor site_wt

de volkskrant – treurige feestverslaafden in mooi ‘Er moet licht zijn’

Wie in de rij bij een nachtclub staat, is niet alleen. Met die gedachte feest een vriendengroep zich zorgeloos door het leven. Totdat de twijfel opeens toeslaat bij deze 5 eind twintigers die de jonge toneelschrijfster Hannah van Wieringen opvoert in haar tekst Er moet licht zijn, speciaal geschreven voor Oostpool-regisseur Marcus Azzini. Afgelopen zomer op…

een oneindige poging de liefde uit te spreken – roeland hofman

  Hannah van Wieringen (1982) volgde de opleiding Writing for Performance aan de Faculteit Theater van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Met Er moet licht zijn debuteert ze bij Toneelgroep Oostpool. Daarmee is ze een van de eerste Nederlandse toneelschrijvers geboren in de jaren tachtig die haar stuk opgevoerd ziet worden bij een Nederlands stadsgezelschap. Het is de tweede keer dat ze met regisseur Marcus Azzini samenwerkt; eerder ensceneerde hij haar tekst Reiger Ex Machina bij het Gasthuis. Voor Er moet licht zijn heeft ze gekozen voor personages die dicht bij haar belevingswereld staan; een groep generatiegenoten die in…

beeld pieter boersma

de volkskrant – knappe monoloog van een feestbeest

Op het Amsterdam Fringe Festival, dat zich toelegt op de marge van het theaterlandschap, weet je als toeschouwer zelden wat je te wachten staat. Dat dit soms ook voor de acteurs geldt, bleek afgelopen vrijdag toen de twee hoofdrolspelers uit Travis’ Trip – een voorstelling in een rondrijdende limousine – door de politie op straat werden aangehouden…