(in) koud water

Toneelgroep Oostpool presenteert het generatiedrama (in) Koud Water als zomaar een tussendoortje, maar heeft hiermee wel een bijzonder sfeervolle en goed gespeelde voorstelling in huis. Leuke acteurs, een helder verhaal, populaire muziekjes, hier en daar een rafelig randje, meer kan men zich eigenlijk niet wensen voor een goede toneelavond. Wie het wil zien, spoedt zich voor 1 april naar Arnhem.

Om met dat verhaal te beginnen. Dat is oorspronkelijk van de Amerikaanse successchrijver Michael Cunningham. (in) Koud Water is een bewerking van zijn roman Huis aan het einde van de wereld.

Theaterauteur Hannah van Wieringen maakte er een toneelstuk van voor drie acteurs, die samen zes rollen spelen. Marcus Azzini regisseerde hen in een houtje-touwtje retro-decor.

Het zijn de jaren 70 in Amerika. Een jongen wordt verliefd op een jongen. Ze delen samen heel wat stickies, terwijl ze luisteren naar de bedwelmende muziek van Van Morrison en Joni Mitchell. Maar een keurige jaren 50 huismoeder kan haar jaloezie over zoveel jeugdige onbezonnenheid niet verbergen. Ze drijft de jongens subtiel uit elkaar.

Ruim tien jaar later, de muziek klinkt elektronischer. De ene jongen, Jonathan heet hij, is verhuist naar New York, werkt voor een krant en is doodsbang voor ‘de aandoening’, aids dus. Hij woont in een loft met het ontspoorde punkmeisje Claire. Opeens staat zijn oude liefde Bobby weer op de stoep. Ze besluiten met zijn drieën een alternatief gezin te vormen. Maar de jongens zijn ongemerkt ouder geworden, en de vrolijke onbezonnenheid heeft plaats gemaakt voor twijfels en angsten.

Op een enkele wijdlopige scène na, leent Cunninghams melancholische familieverhaal zich in deze bewerking goed voor toneel. Drama zat, evenals scherpe dialogen waar de drie spelers goed mee uit de voeten kunnen.

Zoals Reinout Scholten van Aschat en Matthijs van de Sande Bakhuyzen de stoïcijnse Bobby en de neurotische Jonathan spelen, lijken ze in niets op de piepjonge, onervaren acteurs die ze zijn. Ze spelen een knap transparant spel, kijken veel het publiek in en becommentariëren hun personages soms met een besmuikte glimlach. Tegenspeelster Judith van den Berg is het uitbundigst, maar dat ligt ook aan haar personage Claire, een cynische maar beminnelijke alleshater.

Alle drie spelen ook een personage van de oudere generatie, de vaders en de moeders. Die rollen zijn minder geslaagd. Dan ontbreekt het ze opeens aan diepte en uitdrukkingsvermogen. De ouders lijken daardoor nogal op hun kinderen. Terwijl de jongere generatie zich net met pijn en moeite heeft proberen los te wrikken.

– Vincent Kouters

trailer (in) Koud water