alles zwart – afstudeervoorstelling amsterdamse toneel en kleinkunst academie

fragment:

ik ben tot hier gekomen
in onze geschiedenis
ik heb angsten verstopt alsof het lijken waren
afgehouwen ledematen terugduwend
de openspringende kofferbakken in van mijn gedachten
uit de mond geslagen tanden verscholen onder mijn voetzolen
ik heb meegepraat
in veel te eenvoudige woorden
over veel te onoverzichtelijke zaken
ik ben de voorzichtige jaja de voorzichtige
en wat is de voorzichtige nu aan het doen?
de voorzichtige gaat vast even een kijkje nemen in die jungle
die hier opduikt
de voorzichtige doopt vast haar voet in die jungle
dat onbekende gebied waar we ook nog doorheen moeten
voordat we wereldburgerinspraakavond bereiken
ja
jullie zien het misschien nog niet
en ik weet ook niet heel zeker of ik nu gek ben geworden
van het onderdrukken van al mijn tegenwerpingen
mijn wikken en wegen
van het trainen van mijn ogen
van het schieten op de schietbaan
of ik nu gestoord werd van het niet vinden van woorden
voor het wel mee doen maar niet helemaal geloven
voor die volstrekte onoverzichtelijkheid in mij
of dat ik juist precies getraind raakte
dat ik nu geoefend ben
omdat ik er tegen kan
tegen chaos

maar

ik zie toch echt heel duidelijk daar
een piramide verdwijnen en verschijnen
verdwijnen en weer verschijnen
ik ben tot hier gekomen
paradise now achter me
zo gezien kun je me ook een verkenner noemen
en ik voel toch echt heel duidelijk hoe vochtige hitte
mijn lichaam omsluit nu
het is een heel vreemd groen hier hoor
ik ruik de bedompte geur van plantaardige rotting en dierlijk verval
vleesetende planten
zwavelige dampen stijgen op
een soort teruggetrokken plantkalmte hangt hier
eeuwenoude wortels groeien onder mijn voeten door
ik ploeg door ramstrakke begroeiing
het valt me niet licht maar ik trek het uit elkaar
na drie stappen jungle ben ik tot op mijn bot gehavend
openliggende koortswonden
zweren
krabben moet ik
komen deze dromen nu van het krabben
of krab ik vanwege onuitsprekelijke dromen
de zweren vreten zich door het vlees naar het bot
mijn skelet omklemt met een ontvleesde hand mijn wapen
ik wil schieten maar ik moet krabben ik word gek
niet krabben
kijk
en ik kijk alsof ik bedekt ben met ogen
alsof mijn huid vochtig is van tranen in plaats van junglezweet
en wat zie ik?
hier aan de rand van de jungle
wat zie ik?
ik zie de mensen waar we naar toe onderweg zijn
de mensen die ons doelwit zijn geworden
en wanneer is dat gebeurd nu eigenlijk?
ik ben toch de voorzichtige?
die mensen die achter deze jungle liggen
de mensen die leven ze lijken op jullie
hee hee mensen
onverschillige mensen!
als mieren krioelen ze
hee redelijke mensen!
hee mieren!
ik kom eraan
hee snappen jullie dat
ik ben vast vooruitgestuurd maar wij zijn met veel
wij zijn onderweg met honger en dadendrang
naar jullie
maar dat zeg ik niet hoor
ik bestudeer ze vanuit mijn jungle
het zijn mensen die exact op mij lijken
die exact lijken op mensen op een zuidas
op mensen samen geschurkt op een grieks eiland onder een zeiltje
op mensen die gedichten schrijven op hun telefoons
op geliefden
op voorzichtige mensen die wegrennen voor mogelijke ontploffingen
die schrikken als ze horen verdacht pakketje
die als ze niet kunnen slapen uit hun slaapkamerraam kijken
en even niets zien ze houden een gordijn opzij
ze staren gewoon wat in een binnentuin
daar een man die zijn veter strikt
een vrouw die heftig gebarend belt
ze krioelen rijden af en aan in auto’s
die zij weer volgen op de schermpjes van hun telefoons
ze halen even diep adem
drinken kostbaar water uit doorzichtige flesjes

en ik ben de jungle in gegaan om te twijfelen
maar nu ik hen zie
zie ik in hen alleen maar resten van een beschaving
in hen zie ik ook een verlangen terug nu eens werkelijk opnieuw te beginnen
om echt om echt opnieuw
echt met niets helemaal opnieuw te beginnen
het verlangen om die twijfelende weifelende onzekerheid op te heffen
en opnieuw te beginnen
ik zie hoe ons offer geen waanzin is
het is juist zin

ik zie -weer glashelder alsof je er doorheen kan kijken
hoe dit lichaam
dat van mij
tot die werkelijke zin kan komen